Mijn dromen is a post from Niemand de deur uit!.

Deze log is de veertiende log in de 30 Days Challenge.

Mijn blunder is a post from Niemand de deur uit!.

Deze log is de dertiende log in de 30 Days Challenge.

Een ieder zijn leven wordt gekenmerkt door belangrijke momenten. De eerste schooldag, een grote liefde, de geboorte van een kind, een huwelijksdag, een geweldige baan. Ook ik heb een aantal van dat soort momenten mogen beleven. Maar in deze fase van mijn jonge leven vind ik het nog lastig om xe9xe9n van deze momenten als mijn moment te kenmerken. Wel zijn er gedurende mijn leven een aantal momenten geweest die mij hebben gemaakt tot wie ik vandaag ben.

Toen ik nog studeerde voor Sociaal Pedagogisch Werker ben ik uitgeroepen tot xe9xe9n van de 23 toppers van de Regio Eindhoven. Dat moment roept al vanaf het begin gemengde gevoelens bij me op. Ik vond het toen niet prettig om in de picture te staan, maar anderzijds was het feit dat ik uitgeroepen werd tot topper wel een soort van erkenning voor mijn harde werken. Gezien eerdere tegenslagen, op diezelfde school, deed dit iets met me. Ik heb tijdens deze periode meer zelfvertrouwen gekregen.

Op 8 maart 2008 kregen we het appartement, waarin we nu wonen, aangeboden door Slimmer Kopen. We konden dit appartement met een fikse korting kopen van Trudo, een Eindhovense woningstichting. Op het moment dat we dit aanbod kregen verbleven mijn lief en ik samen op een smerige etage in xe9xe9n van de slechtere wijken van Eindhoven. Het verhuizen naar dit appartement heeft mij veel goeds gebracht. We staan nu op het punt dit appartement te verlaten, maar ik zal altijd met fijne gevoelens aan dit appartement, onze eerste eigen wonging samen, terugdenken.

Na mijn afstuderen ben ik gedurende een half jaar op verschillende plekken werkzaam geweest. Mijn draai kon ik op geen xe9xe9n van deze plekken vinden. Al vanaf het moment dat ik afstudeerde wilde ik graag aan het werk gaan bij dezelfde organisatie als waar ik mijn afstudeerstage had gelopen. Toen er daar na een half jaar een vacature vrij kwam en ik ook daadwerkelijk werd aangenomen, heb ik gehuild van geluk.

Afgelopen zomer ben ik samen met mijn lief op vakantie geweest naar Thailand. Toen we een aantal dagen in de jungle verbleven, werden we op een van de ochtenden bij het ontbijt begroet door een olifant. Ik heb hem wat te eten gegeven. Ik vond het ontzettend bijzonder om zo dicht bij een olifant te mogen zijn, hem te mogen aanraken, hem te mogen voeden. Dat machtig, maar geweldig lief beest, heeft me die ochtend behoorlijk ontroerd.

Voor aanvang van de zomer heb ik besloten om een HBO opleiding te gaan volgen. De vaste lezers kennen dit verhaal inmiddels. De start van de opleiding viel ontzettend tegen, op verschillende gebieden. Na zes weken heb ik voor mijzelf de knoop doorgehakt en ben ik gestopt met de opleiding. Vandaag de dag ben ik er nog steeds trots op dat ik zo duidelijk voor mijzelf heb kunnen kiezen.

God weet welke momenten ik hier volgend jaar, rond deze tijd, aan kan toevoegen!

Groeten,

Linda

Mijn moment is a post from Niemand de deur uit!.

Waar je ook bent, 'k zou 't niet weten.
Niet in afstand of tijd te meten.
Maar ik heb je bij me, diep in mij,
Daarom ben je zo dichtbij.

Toon Hermans

Mijn gemis is a post from Niemand de deur uit!.

Ik heb al een tijdje niet meer geschreven. Vol goede moed was ik begonnen aan de 30's Days Challenge, maar er kwam een aantal weken geleden iets anders op mijn pad, wat mijn volledige aandacht heeft gekregen, en nog steeds heeft.

Afgelopen juni stond ik voor een tweesprong. Ik moest voor mijzelf een keuze maken tussen het volgen van een nieuwe opleiding en het gaan voor een nieuwe woning.
Simpel gezegd zou ik met het volgen van een opleiding een aantal jaar de student uit mogen hangen, maar wanneer ik zou kiezen voor een nieuwe woning zou ik waarschijnlijk rap richting een gezin gaan. Ik koos voor de studie.

Achteraf bleek dit niet de juiste keuze te zijn, want begin oktober ben ik weer gestopt met deze studie. Terugdenkend aan de tweesprong besloot ik, amper een week nadat ik me had uitgeschreven bij de Hogeschool, eens contact op te nemen met een makelaar. Mijn idee hierbij was om eens te informeren hoe het een en ander in zijn werk gaat. Uiteraard was de makelaar mij meer dan bereid dit uit te leggen en voordat ik het wist stond er een afspraak gepland. Niet alleen met de makelaar, maar ook met een financieel adviseur. Jullie kunnen je vast wel voorstellen dat mijn lief me wat bevreemd aankeek toen ik hem dit mededeelde, maar hij stapte de volgende dag 'opend minded' het makelaarskantoor binnen. Godzijdank was hij nog steeds open minded toen binnen een tijdsbestek van anderhalve week vier bezichtingingen werden gepland.

Niemand had kunnen raden dat we beiden als een blok zouden vallen voor het vierde huis. Het was liefde op het eerste gezicht. Een houten vloer, een schitterende keuken, een prachtige tuin, ruime slaapkamers. Het kon werkelijk niet op.  Het feit dat dit huis geen zolder had, enkel een vliering, leek er zelfs niet meer toe te doen. We hadden dan ook geen 24 uur nodig om onze makelaar groen licht te geven om de onderhandelingen te starten. Na een kleine vier dagen hadden we een akkoord bereikt. Ik geloof dat er uiteindelijk nog geen twee weken tussen de eerste afspraak bij de makelaar en het bereiken van een akkoord met betrekking tot de prijs van de woning gezeten heeft.

Natuurlijk is het allemaal niet zo voorspoedig gelopen als bovenstaand stukje doet geloven. We kunnen onze 'Slimmer Kopen' woning verkopen, maar hebben helaas de kosten koper er niet in zijn geheel uit. Maar what's new in deze periode?
Daarnaast ben ik geen ster in afwachten en vind ik het lastig om belangrijke zaken in andermans handen te leggen. Ik word met het kopen van dit huis dus flink op de proef gesteld.

Mensen die roepen, als ik vertel dat we bezig zijn met het kopen van een nieuwe woning, 'Wat leuk!' en 'Geniet van deze tijd!' kan ik wel wat aandoen. Een huis kopen, een hypotheek regelen en een huis verkopen is simpelweg niet leuk. Eten in een leuk restaurant vanavond, om te vieren dat we de voorlopige koopakte hebben getekend, dat is wel leuk!

Groeten,

Linda

De tweesprong opnieuw bekeken is a post from Niemand de deur uit!.

Deze log is de elfde log in de 30 Days Challenge.

"Behoed je hart boven al wat te bewaren is, want daaruit zijn de oorsprongen des levens."

Ik ga hier niet al mijn overtuigingen beschrijven, dan wordt deze log waarschijnlijk te lang, maar ik    zal een aantal belangrijken en/of leuke benoemen;  

Ik ben ervan overtuigd dat er fijnere plekken zijn om te leven dan in Nederland. Ik droom nu al van mijn 66ste (of 68ste?) levensjaar; dan pak ik mijn spullen en emigreer ik naar de zon! 

Ik ben ervan overtuigd dat niet alles in het leven op toeval berust. Hoewel ik niet echt spiritueel ben aangelegd, kan ik mijzelf vinden in benamingen als xb4het lot`.

Ik ben ervan overtuigd dat waar een wil is, een weg is. Dit wil niet zeggen dat de weg niet vol kuilen kan zitten.

Ik ben ervan overtuigd dat de wereld er beter uit zou zien als er geen xb4geld` zou bestaan. Wat is er mis met ruilhandel? Jij een stuk koe, ik een nieuwe broek!
Om hier even op aan te sluiten, ben ik er ook van overtuigd dat het invoeren van de Euro een ontzettend domme beslissing is geweest.

Ik ben ervan overtuigd dat geld niet gelukkig maakt, maar wel ongelukkig kan maken.

Ik ben ervan overtuigd dat er meer is na de dood. De door Bassie en Adriaan gezongen zin "Spoken bestaan niet" gaat wat mij betreft niet op. Ik ben er van overtuigd dat spoken wel degelijk bestaan en dat een ieder van ons wel eens met een spook van doen heeft gehad. Bewust, of onbewust. Voorlopig geldt voor mij nog het tweede.

Ik ben ervan overtuigd dat honden liever mee eten met de pot, dan droge brokken naar binnen te werken.

Ik ben ervan overtuigd dat ik over dertig jaar een (I-)robot in huis heb die de huishoudelijke klusjes doet, waardoor ik wel dagelijks tijd heb om te posten op mijn blog.

Groeten,

Linda

Mijn overtuigingen is a post from Niemand de deur uit!.

Deze log is de tiende log in de 30 Days Challenge.

Dolblij was ik, toen ik 2,5 jaar geleden werd aangenomen bij mijn huidige werkgever. Ik had inmiddels binnen verschillende voorzieningen en instellingen ervaring opgedaan als sociaal pedagogisch werker, maar niets kon aan de voorziening waar ik mijn laatste stage had gelopen, en waar ik uiteindelijk ook als vaste kracht een kans kreeg, tippen.

In de voorziening waar ik werkzaam ben wonen dak- en thuislozen met een psychische en verslavingsproblematiek, al dan niet gecombineerd met een justitiueel contact. Hoewel deze bijzondere doelgroep ook een reden is waarom ik zo dol ben op mijn werk, is dit niet de belangrijkste reden. Dit is namelijk de bejegening van deze doelgroep.

Binnen de organisatie waar ik werkzaam ben wordt vaak  geroepen "Laat mens mens zijn";
bij ons in de voorziening roepen we dit niet alleen, maar passen we dit ook toe in het werk zelf. Weinig regels en geen behandeling, in plaats daarvan kiezen wij voor individuele afspraken en aandacht voor vertrouwen en veiligheid. Er is veel aandacht voor de basis, die inzichtelijk gemaakt wordt door hulpverlening te bieden op tien verschillende levensgebieden.
 Wanneer ze eenmaal bij ons hun thuis gevonden hebben en zich hierin veilig voelen, kunnen ze actief gaan werken aan hun problemen.

Ik ben een echt 'mensen' mens en vind het onnodig om me, in de samenwerking met clienten, constant te verschuilen achter protocollen en regels. In mijn huidige werk krijg ik veel ruimte om zelf met de clienten aan de slag te gaan, zonder daar eerst een heel boekwerk voor door te moeten nemen.
Uiteraard maakt dit het werk af en toe ook ontzettend lastig. Met een dergelijke doelgroep is het niet te voorkomen dat er zo nu en dan verveelde situaties ontstaan. Maar doordat ik hierin constant een beroep op mijn eigen creativiteit, oplossingsvermogen en communicatieve vaardigheden moet doen, groei ik.

Samengevat is het een uitdagende baan, met veel afwisseling en veel contact met mensen. Uiteraard kent het zijn downs, maar de ups zijn nog steeds in de meerderheid.

I  my job!

Groeten,

Linda

Mijn werk is a post from Niemand de deur uit!.

Deze log is de negende log in de 30 Days Challenge.

Ik vind het belangrijk om in mijn leven bepaalde ambities na te streven. Mijn ambities hebben veelal te maken met het maken van carriere, maar ik streef ook ambities na als het gaat om mijn toekomst samen met mijn lief . Kort gezegd wil ik blijven groeien, en door te groeien hoop ik het maximale uit mijn leven te halen.

Inmiddels heb ik wel geleerd dat mijn ambities me soms op een ander punt zetten dan ik in de eerste instantie voor ogen had . Maar ook dit kan uiteindelijk tot hele prettige dingen leiden. Onderstaand verhaal kwam ik tegen op het internet en geeft perfect weer wat hiermee bedoel. Het is een ietwat reglieus verhaal, maar dat maakt het voor mij niet minder herkenbaar.

De drie bomen
Auteur onbekend
Lang geleden stonden er op een heuvel drie jonge bomen; ze stonden daar en droomden van wat ze later wilden worden, wanneer ze groot en sterk waren. De
eerste kleine boom keek naar de avondlucht en zei: "ik wil een schat bewaren. Ik wil bekleed worden met goud en zilver en gevuld zijn met kostbare stenen. Ik word de mooiste schatkist van de hele wereld!"De tweede kleine boom keek naar de kleine waterstroom beneden die voorbij kronkelde op weg naar de zee. "Ik wil over verre wateren reizen en machtige koningen vervoeren. Ik wil het machtigste schip ter wereld worden!" De derde kleine boom keek naar de vallei – daar beneden waar ijverige mannen en vrouwen aan het werk waren in een ijverig stadje. "Ik wil helemaal niet weg van deze heuveltop! Ik wil zo groot worden, opdat de mensen later wanneer ze voorbij komen, naar me kijken, ze hun ogen naar de hemel richten en aan God denken. Ik wil de grootste boom van de hele wereld worden!"

Er gingen vele jaren voorbij. De regen kwam en de zon scheen. En de drie bomen groeiden en groeiden.
Op een dag kwamen de houthakkers de heuvel opgewandeld. De eerste houthakker keek naar de eerste boom en zei: "Dit is een prachtige boom. Het is echt de volmaakste boom voor mij." En met een paar zwaaien van zijn blinkende bijl viel de eerste boom tegen de grond. "Nu gaan ze een mooie kist van mij maken; ik zal een kostbare schat bevatten" dacht de eerste boom. De tweede houthakker keek naar de tweede boom en zei: "Dit is echt een sterke boom, een perfekte boom voor mij." En met een paar zwaaien van zijn blinkende bijl ging ook die tweede boom tegen de grond. "Nu ga ik verre oceanen kunnen bevaren" dacht de tweede boom. "Ik zal een groot schip worden dat machtige koningen vervoert". Maar de derde houthakker keek niet eens op naar de boom. Hij bromde: "Elke boom is goed genoeg voor mij." En met een paar zwaaien van zijn blinkende bijl viel ook de derde boom om.

De eerste boom was blij toen hij in de werkplaats van de timmerman werd binnengebracht. Maar de timmerman maakte uit zijn hout een voederbak voor de dieren. De eens zo fiere boom werd niet met goud bekleed en hij werd ook niet gevuld met een kostbare schat. Hij hing vol zaagsel en werd gevuld met hooi voor de hongerige dieren.

De tweede boom glimlachte toen de houthakker hem binnenbracht op een scheepswerf. Maar er werd die dag helemaal geen machtig zeilschip gebouwd. De eens zo sterke boom werd in stukken gezaagd, en er werd een eenvoudige vissersboot mee gebouwd. Hij was te klein en te zwak om op oceanen of zelfs op een stroom te varen. In de plaats daarvan werd hij naar een meer gebracht.

De derde boom was totaal in de war toen de houthakker hem in een paar grote stukken hakte en hem zo achterliet op een grote houtstapel. "Wat gebeurt er toch met me?" dacht de eens zo machtige boom. "Al wat ik wilde was om op die heuvel te blijven staan en dat de mensen naar God zouden wijzen".

Er gingen weer heel wat dagen en nachten voorbij. De drie bomen waren hun vroegere dromen haast helemaal vergeten. Maar op een nacht werd de eerste boom verlicht door een helder sterrenlicht, toen een jonge vrouw haar pasgeboren kindje in die voederbak legde. "Ik had nog zo gehoopt dat ik een wiegje voor Hem had kunnen maken" fluisterde haar man. De moeder nam zijn hand in de hare en glimlachte, omdat het licht zo mooi op dat vuile en ruwe hout scheen. "Dit wiegje is prachtig" zei ze. En plotseling besefte de eerste boom, dat hij op dit moment de kostbaarste Schat van de hele wereld bevatte.

Op een andere avond nam een vermoeide Man met zijn vrienden plaats in de oude vissersboot. De Man viel in slaap en terwijl de tweede boom langzaam over het grote meer voer. Ineens stak er een vreselijke storm op en begon het flink te bliksemen. De kleine boot kraakte. De tweede boom wist dat hij niet sterk genoeg was om zoveel reizigers veilig door dit stormweer te vervoeren. Maar de vermoeide Man werd wakker. Hij stond rechtop in de boot en strekte Zijn hand uit en zei:"Weest stil!". Toen ging de storm even plots liggen zoals hij begonnen was. En toen begreep de tweede boom dat hij de Koning van hemel en aarde mocht vervoeren.

Op een vrijdagochtend werd de rust van de derde boom ruw verstoord, toen twee stukken van zijn stam werden weggehaald van die grote houtstapel. Hij wist niet wat er gebeurde toen hij verder gedragen werd langs die woedende menigte. Hij sidderde toen de soldaten de handen en voeten van een onschuldige Man aan zijn stam vastnagelden. Hij voelde zich angstig, schuldig en ellendig. Maar de zondagochtend opeenvolgend, besefte die derde boom dat Gods liefde alles had veranderd. Het gebeuren had de derde boom sterk gemaakt.

En iedere keer wanneer de mensen opkeken naar die boom, zouden ze aan God denken. Dit was veel beter dan de grootste boom in de wereld te zijn! Hij was de boom die voor altijd naar de hemel mocht wijzen. Wanneer je dus weer eens een keer in de put zit, omdat je niet hebt gekregen wat je had verwacht. Blijf dan rustig en wees toch gelukkig. Misschien heeft men wel iets veel beters voor jou in petto!

Groeten,

Linda

Mijn ambities is a post from Niemand de deur uit!.

Deze log is de achtste log in de 30 Days Challenge.

Ik kijk niet echt met fijne gevoelens terug op mijn periode op de middelbare school, maar kan ook niet ontkennen dat deze school mij mede heeft gebracht tot waar ik nu ben.
Ik ben ooit eens begonnen op de MAVO, maar ben uiteindelijk, na het derde jaar opnieuw te hebben gedaan omdat ik een verkeerde richting had gekozen, geslaagd op VMBO-B niveau in de sector Zorg & Welzijn.

In de eerste instantie was ik van plan om na mijn diplomering te gaan werken, omdat ik mijzelf wijs had gemaakt geen behoefe meer te hebben aan school. Godzijzank heeft mijn toemalige vriendje mij toen overgehaald toch een beroepsopleiding te gaan volgen.Ik ben hem hier vandaag de dag nog steeds dankbaar voor.

Na de middelbare school heb ik in xe9xe9n jaar de MBO opleiding Helpende Welzijn afgerond. Hier heb ik vooral geleerd dat school heel leuk kan zijn. Ik had prettige docenten en gezellige mede-studenten. Omdat deze opleiding helaas geen garantie was op een geweldige baan met dito salaris, ben ik aansluitend begonnen met de opleiding Sociaal Pedagogisch Werk op niveau 3, richting de Gehandicaptenzorg.

Ik had inmiddels al besloten in ider geval het diploma Sociaal Pedagogisch Werk op niveau 4, richting de Woonbegeleiding, te willen behalen, de opleiding Sociaal Pedagogisch Werker op niveau 3, richting de Gehandicaptenzorg, sloot hier het beste bij aan. Dit was bij aanvang van deze opleiding ook de enige reden waarom ik hem wilde volgen, maar in de twee jaar dat de opleiding voor mij nog heeft geduurd ben ik wel veel plezier gaan krijgen in het werken met mensen met een verstandelijke beperking.
Als afstudeeroprdracht zette ik een huiskameroverleg op voor mensen met een verstadelijke beperking. Bij deze laatste stage tijdens deze opleiding heb ik ook nog jaren als oproepkracht rondgelopen.

Drie jaar, en twee MBO diploma's verder, kon ik eindelijk beginnen aan de opleiding Sociaal Pedagogisch Werk niveau 4, richting de Woonbegeleiding. Omdat ik veel vrijstellingen had, heb ik in anderhalfjaar mijn diploma behaald.
Mijn stage liep ik bij mijn huidige werkgever en mijn afstudeeropdracht was een scriptie.
Waar ik halverwege mijn tweede beroepsopleiding toch regelmatig grote problemen had met mijzelf en docenten, was dat hier niet meer van toepassing. Ik ben deze, voor mij laatste, opleiding aan het MBO op een hele prettige manier doorlopen en heb er een aantal waardevolle contacten aan over gehouden.
Nadat ik afgestudeerd was heb ik gedurende zes maanden op verschillende plekken gewerkt, om dus uiteindelijk weer terecht te komen bij wat mijn laatste stage was en waar ik nu al een paar jaar met veel plezier werk.

Ook gedurende mijn werkende leven heb ik nog een aantal diploma's, OK: certificaten, mogen ontvangen. Zo ben ik een gecertificeerd bedrijfshulpverlener en praktijkopleider. Beide korte opleidingen, maar vooral laatstgenoemde was erg leuk.

In augustus ben ik begonnen met de HBO opleiding Maatschappelijk Werk & Dienstverlening. Het toeval wil, in combinatie met dit stukje tekst over mijn opleidingen, dat ik me vandaag heb uitgeschreven. Hoewel de stof begrijpelijk was, was de hoeveelheid stof dat niet. Ik ben de afgelopen weken dagelijks meerdere uren bezig geweest met studeren. Gisteren ben ik tot de conlusie gekomen dat studeren niet iets is waar ik, in deze fase van mijn leven, minimaal 4 uur per dag mee bezig wil zijn.

Want ook al zie ik vandaag de dag het belang van een goede opleiding in, het belang van een sociaal leven, leuke hobby's en tijd voor jezelf mag ook zeker niet overschat worden.

Groeten,

Linda

Mijn opleidingen is a post from Niemand de deur uit!.

Deze log is de zevende log in de 30 Days Challenge.

Mijn allereerstje hondje kreeg ik toen ik nog jong was. Het was een Boerenfox, genaamd Bobby. Wat hadden mijn broertje en ik een plezier met hem, spelend in onze grote tuin!
Helaas had hij er een handje van zijn blaas te legen in huis in plaats van daar buiten, dus is er op een bepaald moment een ander onderkomen voor hem gezocht. Mijn liefde voor honden was echter geboren, niemand die daar nog iets aan kon veranderen.

Mijn moeder hield ook van honden. Eigenlijk meer van dieren in het algemeen. Voordat mijn moeder en stiefvader naar een appartement verhuisde, hielde ze kippen, eenden, vogels en honden in hun rijtjeshuis. De honden waren toen ik nog bij mijn moeder woonde mijn verantwoording. Het is opmerkelijk dat ze vandaag de dag nog steeds uit hun dak gaan als ik op een doordeweekse dag bij mijn moeder binnen wandel. Schijnbaar zijn ze niet vergeten dat ik hen een aantal jaar geleden drie keer op een dag uitliet en ze te eten gaf.

Toen ik en mijn lief eenmaal xe9cht gesetteld waren, wilde ik weer een hondje. Een hondje, helemaal voor mijzelf. Het hoefde niet persxe9 een puppy te zijn, mijn budget was op dat moment ook nog wat beperkter, als ik maar mijn eigen hondje kon houden.
Aanvankelijk zag mijn lief, die in een 'hondloos' gezin is opgegroeid, het niet zitten. Zo'n beestje heeft zorg nodig, kost geld en je kunt hem niet te lang alleen laten Ach, iedereen kent de afwegingen wel die je moet maken wanneer je je gezin uitbreidt met een viervoeter.
Ik ging toch op zoek en vond op internet een advertentie met een foto van een prachtig hondje. Een spierwit Maltezer Leeuwtje met de meeste snoezige snuit die ik ooit gezien had. Ik stuurde mijn lief de foto met een heleboel kusjes eronder. s'Avonds kon ik hem op gaan halen.

Ons hondje bleek een hond met een verleden wat ze niet verwerken kan. Ze vertoont serieus autistische kenmerken, heeft last van verlatingsangst en ook zij leegt zo nu en dan haar blaas op onze laminaatvloer, of op de bank en zelfs in mijn bed. Tel daarbij op dat ze heel de buurt bij elkaar jankt als ze een ritje moet maken in de auto en dan zou je het opmerkelijk kunnen vinden dat ik erg veel van haar hou. Er is niemand zo blij als zij als ik thuis kom en er is niemand die zo graag met mij knuffelt. Ze kiest altijd voor mij en ik zal altijd voor haar blijven kiezen.

Ook mijn lief mag ze overigens graag, maar er is volgens haar niemand die aan mij, die haar heeft weggehaald bij het verknipte gezin waar ze eerder verbleef, kan tippen.

En dan te bedenken dat mijn lief haar elke dag uitlaat. Drie keer.

Groeten,

Linda

Mijn dieren is a post from Niemand de deur uit!.